On criminal behavior and the death penalty

Greek version 
(Original title: On criminality and personal responsibility)

Introduction 

I recently had a disagreement with the owner of a quite popular facebook page, because of a post of his, in which he asserted that no one is born being something and that we are all victims of our social environment. That is, even if someone commits a heinous crime, what he needs is help rather than a punishment. That post was the beginning of an exceptionally interesting conversation, as well as of some dismal observations concerning the beliefs of most people nowadays.

One of them is about the percentage of those that seem to embrace this -almost radical- view when it comes to the personal responsibilities of criminals: in the 21st century's western world (at least in Europe), though the advocates of death penalty and even forced chemical castrations for sex offenders are existent, the other extreme, claiming that criminals are victims of society or their genes themselves and deserve de facto humane punishments, is -especially in the juristic circles- more popular.

The other is about the widely held (at least in Europe) belief that all criminals deserve a second (and not only) chance and help, which has resulted in many legal systems not only abolishing the death penalty but setting a limit to how many years one can stay in prison.

The extent to which genes are responsible for criminal behaviors was the beginning of my disagreement with the page's owner, who seems to hold the nowadays-prevailing view in the humanitarian fields, ascribing the responsibility of our social milieu or criminal behaviors to experiences. Though this view has some powerful arguments (which I shall elaborate later), there is evidence that criminal predisposition, especially for violent crimes, can depend on genetic factors.


Criminal behavior: genetically determined or depending on nurture?

Research on twins, as well as on children of convicts that were adopted as infants, indicates that there can be an -often heavy- genetic influence on criminal behavior (an example) -though that does not render it necessary that the genes to blame will be "activated".

There are several mechanisms via which genes can affect behavior and the degree of criminal predisposition. For instance, the way genes can influence testosterone levels in our body and its' effects on the brain can play a significant role. Even though high testosterone levels have been connected to increased aggressiveness, it is not testosterone itself to be blamed: there are countless men with high testosterone levels that are not violent and wouldn't even harm a fly, so the way testosterone can lead to aggressiveness may have to do with other substances interacting with it (there may be genes that somehow require high testosterone levels to be activated, and it may be them that lead to aggressiveness) or the brain structure and how it gets affected by testosterone.

When it comes to the latter, the research indicates that criminals tend to have a thinner pre-frontal cortex -a part of the brain contributing to decision-making, altruism, and empathy. There is also research indicating that psychopaths and violent criminals tend to have a problematic limbic system, which controls emotion and the degree to which they can prevail over reason, as well as research indicating that criminals tend to have a lower intelligence quotient (IQ).

The impact of one's brain structure to one's behavior is undeniable, given that we are basically our brain (rather than an immaterial entity that is going to exist after our physical death), and if this brain is problematic the odds are that so will be the case with us. So is the case with our body chemistry.

Nevertheless, when it comes to criminality, there seem to apply the same rules as in heart disease: just like one can be born with a genetic predisposition for heart disease yet remain healthy until the end of his or her life thanks to a healthy lifestyle, so can one be born with a genetic predisposition for criminal behavior and aggressiveness and yet never commit a crime or harm anyone. Conversely, one may be born with no genetic predilection for a heart disease and yet end up suffering one, thanks to a long-lasting unhealthy lifestyle, just like one may end up being a criminal without being genetically predisposed to, thanks to a long-lasting rough lifestyle and personal problems.

Though there is stark evidence that criminal behavior can be affected by genes, the other view -that whether one will commit a crime or not depends exclusively on the social environment, the nurture and the needs of someone- has some unassailable arguments on its' side: according to the statistics (source: The better angels of our nature by Steven Pinker), during antiquity and the middle ages the probability of someone to murder or be murdered was significantly higher than nowadays. That is also the case with today and several decades ago. Did our genome undergo considerable changes in some decades? Or violent and criminal behavior depends more on the social environment?

The advocates of this view have, thus, a strong argument that made their opinion prevail: the dramatic and impressive reduction of the use of violence during the last decades, indicative of the degree to which our behavior depends on our social environment and way of life rather than genes.

Still, what is certain is that no matter how much are we influenced by our social environment, some people are born with a criminal predisposition. There are countless people living in awful social environments yet the vast majority of them does not commit a single crime during their lifetime -just like there are people who lived a perfectly normal life yet committed heinous crimes. And, bizarrely, they tend to have very particular brain dysfunctions (atrophy of a region and limited blood flow toward it is, technically, a dysfunction) and body chemistry (high testosterone levels, possibly affecting the brain or particular genes)


Free will and personal responsibility

Hundreds of books have been -and are being- written on the influence of our genes and way of living on our behavior. Yet sooner or later arises the question of whether a criminal is to be blamed for being a criminal. No matter if criminals are "victims" of their nurture and social environment or their genes, why should we blame them for their actions if the responsibility lies on an external factor -something they have no control over? That was the main topic of our disagreement, and it was that that led me to dismal and disappointing observations on the prevailing opinions.

Those lovely cultivated humanists that talk about lenient punishments for criminals on the logical grounds that they are not responsible for their actions, commit a gross logical fallacy: they use a reasoning that applies exclusively to philosophical issues to voice an opinion for a social one.

By philosophical/realistic aspect, no one is really  responsible for one's actions, not because one is determined by one's genes or social environment, but merely... because our very existence as entities separate from our environment is just a figment of our fantasy. We are made out of cells, which in turn are made up of molecules, which are made out of atoms, etc, which means that we, just like all of our universe, are a superstructure of interacting quarks arranged in highly intricate structures. There is nothing that separates our quarks from the rest of universe's.

Even where our body ends and "the rest" of the environment begins is unclear: in the quantum level, not a single particle is in a particular position in space. Where do the particles of our bodies (which in fact are constantly interchanged with the ones surrounding us) end, and begin those of the rest of the universe?

The bitter reality is that our behavior arises neither from our instincts nor out of our social environment, but from the laws governing the sub-atomic particles. We are parts of the universe and exist as separate entities, basically, only in our fantasy. Millions of years of evolution resulted to us having a brain, and for the brain to be able to control our body and ensure our survival, it had to have the illussion that the body which it had control over (whatever was controlled by its' nervous system) was an entity distinct from the rest of the environment. Yet that is not the case.

Think, you who had the time and the patience to read until this point: would you consider as sane someone who would ask in earnest for murder's decriminalization with arguments like "no one really dies because his atoms still exist in the universe"? Or someone who would use the vanity of existence and that we are just particles obeying to the laws of physics, as grounds to elaborate his argument that it is not bad to slaughter a family?

Whoever would say in earnest that killing and raping is not really bad because life is an accident, because we "exist" only in our fantasies, and because no one is really responsible for what he does, would end up as a case study for psychiatrists and psychology graduates. For the simple reason that he would have been talking with arguments of the wrong level. To be too much of a rational realist and to mix philosophical and cosmological issues with the social ones, is to end up having strange or even insane opinions.

From a realistic aspect, no one is really responsible for his/her actions, nor has he/she influence to the surrounding world and is just a sort of marionette of it (though there is a pretty convincing counterargument* for the opposite view, of us having a free will). We don't have to talk about instincts, genes, and social determination: everything is interactions of particles. But that is realistically speaking. By a social aspect... there are other logical rules, and we don't take the universal reality into account.

By a social aspect, the only thing we care about is what we are -no matter if it has a free will and individuality or not- to be able to survive and be happy, and that requires a functional society. In order for a society to function, the members that cause problems are to be punished, no matter if they chose to or not. By a social aspect, the philosophical question of whether we have a free will or not is irrelevant. Even if we do not, we can only pretend that we do. Just like a criminal may have had no other choices, we have no other choices either.


*[When it comes to free will, some asseverate that they have found the solution to the problem of its' existence in a deterministic universe. The sub-atomic particle level is chaotic and works with probabilities (Heisenberg's uncertainty principle) -which means that there may be some "space" for free will to exist. Since nothing is predetermined in the particle level, by choosing to do anything, you disturb and unbalance the probabilities of the next situation of the particles around you, which means that they depend, to a certain degree, on you -and not exclusively you on them. That's the counterargument.

I do not intend to elaborate, advocate, or refute this view in the present article, so what we ought to keep in mind for the time being is that we simply cannot care for the subatomic (or molecular, or gene)  interactions when speaking about social issues, and that the quantum chaos may allow to what we call a "free will" to thrive. Let us accept this point and proceed. ]


Confusions and misunderstandings

It is a gross logical fallacy to be led to take into account things that are true only within a philosophical or cosmological context when it comes to how we act and behave in a society. Should we free all serial killers and rapists because "it wasn't them, but the interactions of the electrons"? Well, it is equally illogical to reduce their sentences' length because "it was not them, but their genes/family environment/dysfunctional brains". And beside being logically untenable, given the capabilities and intricacy of our brains, but also devastating to the process of administrating justice.

In the US juries, it is typical for an attorney to blame the dysfunctional brain or the problematic family environment of their clients in order for them to get a lighter sentence. Indeed, in several states, if a convicted rapist and murderer is proved to be mentally retarded can avoid a death sentence and get a plain life sentence instead. Such criminals, technically, do not get the punishment they deserve just because they happened to be born some way. For a choice the didn't make, for a purely statistical mistake, they avoid the death sentence they deserve for a crime they consciously chose to commit.

One could claim that in those states, the ones who get a death sentence, get it because they committed a crime without being retarded. For, as we all know, a retarded criminal is a better person than an intelligent one, and therefore deserves a "lighter" sentence. Where is justice -or even rationality- in this? Especially if we consider the fact that it is not mental retardation that leads someone to crime, and that the vast majority of people with retardation doesn't even harm a fly.

The same applies to the ones that happened to grow up in problematic families. There are hundreds of thousands of them, yet not even one tenth of them ended up robbing, murdering, and selling drugs. Simply put, belonging into that category may increase the odds that you will choose a life of crime. Yet the choice remains yours.

And even if it isn't, as I elaborated, even if behaviorists were right and we are indeed completely predictable automata reacting to stimuli, possessing no free will whatsoever and choosing our deeds as much as a planet chooses being trapped into the gravitational field of a star, what we care about in a society is the survival and well-being of its' members. If some member happens to be problematic and does not allow society to function normally, we have no choice but to make sure that society gets rid of it.

So, regardless of which logical approach we choose -behavioral determinism or not- the conclusion remains the same: a criminal is to be punished. The only question is whether we ought to help some criminals and give them a second chance. The only ones to be helped and given a second chance are those who committed a crime on grounds of a compelling need -a starving homeless stealing something to eat, for instance, or a long-term unemployed who ends up slinging for to have his children fed. When it is society itself that pushes some of its' members to a criminal life, the root of the problems lies on its' structures.

Consider someone whose parents had an accident when he was an infant and ended up in an orphanage. He was most likely never given the proper education and preparation to get a college degree or even finish high school -the state did not take care of him. He ended up doing minimum-wage jobs for a choice he didn't make, and it is well-known that the ones getting the minimum wage are highly more likely to commit a crime than the rest of the population. Take into account cultural factors (i.e. it once was highly respected in mountainous Greece to rob the wealthy), and you may agree that in some cases it is the society that is problematic, and not such criminal members of it. If our hero committed i.e. a theft, he would most likely deserve help rather than plain punishment.

When the reason someone was led to crime is clearly a problematic society or state, or even a serious personal disaster (who would want a harsh sentence for someone who killed the rapist and murderer of his daughter?), then we can discuss second chances and help. Still, that depends on the particular case and no general rule can be applied to the whole category.

Do the same principles apply to people who committed hideous crimes with no apparent reason other than their biology and psychology? A serial killer who carefully planned his murders, committing them merely for joy and pleasure, can ever be considered to deserve a second chance? Why should we take into account their past and even their genetic make-up before deciding whether they are to be executed or not? And if we are to pardon or give a lighter sentence to someone because it was his past or "his genes", why not do so with everyone because, after all, it was the interactions of elementary particles?

And this is the second disheartening observation: not only more and more seem to commit the logical fallacy of confusing the genetic, the psychological, and the social level but, as if that wasn't enough of a fallacy, they typically insist that the lighter the sentence, the more just and humane. Let me show you why this premise is ridiculous.

I want to believe that we do not disagree on that the punishment of a crime ought not be disproportionate to the harm it caused. Stealing a chocolate-bar (an act lasting several seconds with technically no harm and damage for its' owner) ought not be punished by chopping the offender's hand off (which lasts for a lifetime and it is devastating in all aspects of life). That would be unfair, since it would be a disproportionately heavy sentence compared to the offense itself. The most fundamental principle of justice is the analogy of misdeed and punishment -not necessarily literally an eye for an eye, but one should have his life ruined when willingly ruining the life of another.

Once we accept this as a fact, why should we consider more just a "humane" punishment for a murderer?

Let us accept that if you killed only once you may deserve a second chance. Let's say that you were very young when you did it and that you have become another person in the meanwhile, or that you were led to such an act after the victim attacked against you, or that he harmed your family and got what he deserved. A second chance and mild sentence for someone who committed a serious crime only once, may be reasonable and just (even thought that is still debatable and depends on the particular case).

Is it so for someone who committed multiple offenses? Is someone who is behind the murder of six people and the rape of four other getting a second or an eleventh chance after being released from prison after 25 years -the longest time one can be held as prisoner in Greece, where I happen to live? When Norwegians release Brejvik after 21 years in jail, how just and "humane" will it be that the "man" who ruined dozens of families by killing their members is once again in the streets?

The punishments ought to be proportionate to and suitable for the offenses, and in some cases the proportionate and suitable is... the death row. The widely held principle that all strict punishments and death penalties are unjust and unsuitable, has the prerequisite of us abandoning the most fundamental principle of justice, that a punishment should be proportional to the offense -which happens to be simultaneously reasonable and in accordance to our instincts-, and is based upon an arbitrary -almost superstitious- bias against strict sentences. This prejudice treats such punishments as de facto unjust, without providing many reasonable arguments. And it is very dismal that the ones in favor of the death penalty in Europe are, on average, less educated: it is as if we have been brainwashed into connecting in our minds the death penalty with primitives, as if we try to seem "cultivated" by talking about second chances and "understanding" for each and every psychopath.

This belief is logically falacious. "Humane" punishments are not necessarily just, and in some cases the "primitive" ones may be more suitable. There is no real rationale that can support the arbitrary beliefs about second chances even for dangerous criminals, and no such arbitration can stand a rational analysis.


In conclusion

Criminal behavior, as the statistics of the last decades indicate, may depend largely on the social environment, yet the role of the genes and body chemistry is undeniable. As an interlocutor put it, you inherit the probability to become a criminal and whether you will engage in criminal behaviors or not depends on your nurture and social milieu too -genes alone cannot determine it. Nor can nurture. There are countless people living an awful life yet never harmed anyone -just like there are people living perfectly normal lives yet committed hideous crimes. Just like there are countless people with "criminal" genes, yet are well-behaving and law-abiding.

When it comes to determinism -whether it is social or genetic-, it does not diminish the personal responsibility of a criminal. Our brain is intricate enough to pretend that it provides us a free will, and to blame a behavior on a set of genes to get a lighter sentence is equally illogical with blaming it to the interactions of the subatomic particles we consist of and our inability to control them. There is no reason to get to so fundamental levels of nature, as the genetic, the molecular, and the subatomic, to explain the behavior of a human being -let alone justify it.

We can only talk about helping a criminal only if he was led to a criminal act due to a compelling economical need or personal disaster, and his psychological world, genetic make-up, and cognitive abilities are absolutely irrelevant and not to be taken in to account. If he suffered from psychological problems, he could have consulted a psychologist. If he has a problematic gene, to take it into account in order to give him a lighter sentence is equally unjust and irrational to take into account his racial origins for the same purpose -just like it is unjust and irrational to give a harsh sentence to someone who happened to be born with African genes, it is unjust and irrational to give someone a light sentence because he happened to be born with "criminal" genes. When it comes to cognitive abilities, it is outrageously idiotic to take them into account since mental retardation does not increase the odds of becoming a criminal, nor is a mentally retarded offender de facto a better person than an intelligent one who committed the same crime.

The punishments ought to be lenient for otherwise law-abiding people that were led to crime clearly due to a need, yet strict and harsh for the ones who committed a crime with no reason other than their psychopathy or problematic genes. In extreme cases -such as serial murderers, rapists, and arsonists-, the "primitive" punishment of the death penalty may be more appropriate. A "primitive" punishment is not necessarily unjust; it is a logical fallacy and an arbitrariness to consider harsh punishments as de facto unjust and humane punishments as de facto fair.

One of the typical "arguments" of those who want to abolish the death penalty is that executing a murderer does not bring the victim back. Well, not executing him does not bring the victim back either. But at least the offender gets a punishment proportionate to his deed -as is justice supposed to be-, and society gets rid of a problematic member.

------------------------------------------------

©George Malandrakis
All rights reserved

Περί εγκληματικής συμπεριφοράς και θανατικής ποινής

Εισαγωγή

Είχα πρόσφατα μια συζήτηση με το διαχειριστή σχετικά γνωστής σελίδας στο facebook με αφορμή μια δημοσίευσή του, στην οποία ισχυρίστηκε πως κανένας δεν γεννιέται κάπως και ότι είμαστε θύματα του περιβάλλοντος -κοινωνικού τε και οικογενειακού. Ως εκ τούτου, ακόμα και κάποιος που έχει διαπράξει ένα ειδεχθές έγκλημα χρειάζεται περισσότερο βοήθεια παρά βία και τιμωρία. Η δημοσίευση αυτή έδωσε μια καλή αφορμή για ενδιαφέρουσες συζητήσεις, αλλά και θλιβερές παρατηρήσεις.

Μια εξ'αυτών αφορά στο πόσοι φαίνεται να υιοθετούν αυτή τη -μάλλον τραβηγμένη- άποψη περί περιορισμένης ατομικής ευθύνης των εγκληματιών: στο δυτικό κόσμο του 21ου αιώνα, αν και υπάρχουν αυτοί (κυρίως μεταξύ των λιγότερο καλλιεργημένων) που μιλάνε για θανατικές ποινές και ευνουχισμούς εγκληματιών, τείνει να κυριαρχήσει -ιδίως σε νομικό επίπεδο- το άλλο άκρο, εκείνο που θέλει τους ταλαίπωρους εγκληματίες να είναι οι ίδιοι θύματα της κοινωνίας ή, σύμφωνα με τους των θετικών επιστημών, των γονιδίων και των έμφυτων παρορμήσεών τους.

Το κατά πόσον ευθύνονται τα γονίδια ήταν και η αρχή της διαφωνίας μου με το συντάκτη -ο οποίος φαίνεται να υιοθετεί την επικρατούσα άποψη, των θεωρητικών κλάδων, που αποδίδει την ευθύνη των προσωπικών μας ιδιοσυγκρασιών ή και εγκληματικών τάσεων σε βιώματα. Αν και έχει και αυτή κάποια ατράνταχτα επιχειρήματα (θα αναλυθούν παρακάτω), υπάρχει και πληθώρα αποδείξων ότι οι εγκληματικές τάσεις, ιδίως για τα βίαια εγκλήματα, ανάγεται σε βιολογικούς παράγοντες.


Εγκληματική συμπεριφορά: γενετικά προκαθορισμένη ή αμιγώς ψυχολογική; 

Έρευνες που έχουν γίνει σε δίδυμα, αλλά και σε εν βρεφικῂ ηλικιᾳ υιοθετηθέντα παιδιά εγκληματιών, δείχνουν πως υπάρχει -ισχυρή ενίοτε- γενετική ροπή προς την εγκληματικότητα (ένα παράδειγμα) -χωρίς όμως αυτό να συνεπάγεται πως είναι απαραίτητο πως θα "εκφραστούν" τα γονίδια που ευθύνονται για αυτό.

Υπάρχουν διάφοροι μηχανισμοί μέσω του οποίο τα γονίδια μπορούν να παίξουν ρόλο σ'αυτό. Ένας, φερ'ειπείν, είναι το πώς τα γονίδια επηρεάζουν τα επίπεδα τεστοστερόνης στο σώμα, αλλά και το πώς επιδρά αυτή στον εγκέφαλο, γιατί τα υψηλά επίπεδα αυτής μπορούν να οδηγήσουν σε αυξημένη επιθετικότητα αλλά δεν συμβαίνει σε όλους κάτι τέτοιο: θα βρει κανείς πολλά άτομα με υψηλά επίπεδα τεστοστερόνης που έχουν πλήρη αυτοσυγκράτηση και "δεν πειράζουν μύγα", οπότε το πώς μπορεί να οδηγήσει σε ακραίες συμπεριφορές είναι ζήτημα αλληλεπίδρασης γονιδίων (μπορεί να υπάρχουν γονίδια που προϋποθέτουν υψηλή τεστοστερόνη για να εκφραστούν, και να είναι αυτά που οδηγούν σε επιθετικότητα) και εγκεφαλικής δομής.

Όσον αφορά στην τελευταία, οι έρευνες δείχνουν ότι οι εγκληματίες τείνουν να έχουν πιο ατροφικό προμετωπιαίο φλοιό -που συνεισφέρει στη λήψη αποφάσεων αλλά και στο κατά πόσον είναι κάποιος εμπαθής και αλτρουιστής. Υπάρχουν και έρευνες που υποδεικνύουν πως οι βίαιοι εγκληματίες τείνουν να έχουν προβληματικό limbic system, που παίζει ρόλο στο συναίσθημα και στο κατά πόσον επικρατεί επί της λογικής, όπως υπάρχουν και οι έρευνες που δείχνουν πως οι εγκληματίες τείνουν να έχουν χαμηλότερο δείκτη νοημοσύνης (IQ).

Είναι αδιαμφισβήτητος ο ρόλος της εγκεφαλικής δομής στις συμπεριφορές κάποιου, δεδομένου ότι βασικά είμαστε ο εγκέφαλός μας (και μάλλον όχι κάποια άυλη οντότητα που θα επιζήσει και μετά το βιολογικό μας θάνατο), και αν αυτός βγει ελαττωματικός μάλλον θα βγούμε προβληματικοί και οι ίδιοι.

Παρ'όλα αυτά, φαίνεται να ισχύει και εδώ ό,τι και για τις καρδιοπάθειες, και ο ρόλος του περιβάλλοντος είναι επίσης αδιαμφισβήτητος: όπως κάποιος μπορεί να γεννηθεί με γενετική προδιάθεση για καρδιοπάθειες αλλά ουδέποτε να του "χτυπήσουν τη πόρτα" επειδή κάνει υγιεινή ζωή και διατροφή, έτσι μπορεί κάποιος να γεννηθεί με γενετική ροπή προς την εγκληματικότητα αλλά να μη γίνει ποτέ εγκληματίας επειδή εκπαιδεύτηκε και συνειδητοποιήθηκε κατάλληλα. Αντίστοιχα, μπορεί κάποιος να πάθει καρδιακό από μακροχρόνια, κάκιστη διατροφή, όπως μπορεί κάποιος να γεννηθεί χωρίς "εγκληματικά" γονίδια και να γίνει εγκληματίας από μακροχρόνια, κάκιστα βιώματα και προκύψασες ανάγκες.

Εξίσου αδιάσειστες είναι και οι ενδείξεις ότι σε τεράστιο βαθμό η επιθετικότητα εξαρτάται από το κοινωνικό περιβάλλον: με βάση τις στατιστικές, κατά την αρχαιότητα και το μεσαίωνα η πιθανότητα να φονεύσει ή να φονευθεί κάποιος εν καιρῲ ειρήνης ήταν σημαντικά υψηλότερη από σήμερα (παράδειγμα, [πηγή: "the better angels of our nature" του Steven Pinker]), και πριν κάπου έναν αιώνα ανάμεσα στη σημερινή και τη μεσαιωνική. Άλλαξε το γονιδίωμα του ανθρώπου σε διάστημα λίγων δεκαετιών ή και αιώνων; Ή μήπως απλά εξαρτάται από το περιβάλλον κατά πόσον θα εκφραστεί, και επομένως όλα εξαρτώνται από το τρόπο ζωής και το κοινωνικό περίγυρο;

Οι των θεωρητικών επιστημών έχουν λοιπόν αυτό το πολύ δυνατό χαρτί στα χέρια τους, που κατέστησε επικρατούσες και τις περί κοινωνικής επίδρασης στην εγκληματικότητα θεωρίες τους: την δραματική και εντυπωσιακή μείωση της χρήσης βίας στις κοινωνίες τις τελευταίες δεκαετίες, που δείχνει πόσο μεγάλη είναι η επίδραση του περιβάλλοντος στις ημών συμπεριφορές.

Γεγονός όμως είναι ότι, ανεξάρτητα από το ρόλο που παίζει το περιβάλλον, σίγουρα πολλοί γεννιούνται με εγκληματικές ροπές. Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι με κακά βιώματα και κακές επιρροές, αλλά δεν έγιναν όλοι κατά συρροήν βιαστές και φονιάδες -όπως υπάρχουν κατά συρροήν βιαστές και φονιάδες που είχαν μια φυσιολογική ζωή. Και, περιέργως, εκείνοι που διαπράττουν

A guide to everyday Greek expressions, slang, and phrasal verbs

This is a guide to common Greek phrasal verbs, slang words, alternative word meanings, and expressions, that are, most probably, not mentioned in guides for learning Greek.

Focusing on everyday slang, it is intended to help whomever is willing to learn modern Greek in-depth, and one ought to be somehow familiar with this language before attempting to learn the words and expressions described here.

In case you are new to Greek, this guide will be rather confusing, and may even discourage you from learning such an anomalous language. After all, whoever has ever made serious attempts to learn Greek for whatever reason, is very much aware of the difficulties of thinking like a native speaker of this language and use its' words properly, but one will definitely not expect expressions like the ones to be described in this publishment. Greek is a notoriously tough language to learn, and sometimes tougher than one can even imagine.

Even if Greece was a country of 100 million residents and a very prosperous economy, few would bother learning its' language without intending to move there, and the main reasons are its' uniqueness and difficulty -with expressional patterns that have nothing in common with the ones of other European languages. Thus, it doesn't come as an aberration that one will find extremely few people who learn Greek as a foreign language.

Yet the difficulty in learning it and finding people to practise speaking ought not be discouraging for a language learner; difficulties should be seen rather as a challenge, and engaging in exploring a language's peculiarities can serve as an introduction to a whole new way of thinking and perceiving words and their meanings.

Greek is a very peculiar language, indeed.

This guide is under constant update. I shall renew and add expressions to it whenever I can, and

Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος

Εισαγωγή

Οι ύστεροι Βυζαντινοί αιώνες ήταν αναμφίβολα από τους δραματικότερους της Ελληνικής ιστορίας. Μετά από μια περίοδο ακμής και οικονομικής ευημερίας που κορυφώθηκε τα χρόνια του Βασιλείου Β' του Βουλγαροκτόνου, η Βυζαντινή αυτοκρατορία βυθίστηκε απότομα στην παρακμή εξαιτίας της διαφθοράς των διαδόχων του. Η ήττα των Βυζαντινών στη μάχη του Ματζικερτ το 1071, και η εκμετάλλευση των Τουρκικών επιδρομών από τις αριστοκρατικές οικογένειες για να ρίξουν τον Ρωμανό Δ' Διογένη επειδή αποτελούσε εμπόδιο στα σχέδιά τους, είναι επαρκείς ενδείξεις της κατάστασης της Βυζαντινής αυτοκρατορίας μετά το 1025.

Η πολιτική και οικονομική παρακμή του Βυζαντίου εκείνα τα έτη δεν αποτελεί μυστήριο: μετά από κάθε ακμή επέρχεται η παρακμή, και η Βυζαντινή αυτοκρατορία είχε ακμάσει. Σε κάθε αυτοκρατορία του κόσμου υπάρχει και διαφθορά, και αυτή βρίσκει πάντα έδαφος σε περιόδους ακμής και ευμάρειας. Η διαφθορά είναι ο κοινός παρονομαστής της παρακμής όλων των μεγάλων αυτοκρατοριών -και η Βυζαντινή δεν αποτελεί εξαίρεση.

Μετά από περίπου δύο αιώνες διακυβέρνησης ηγεμόνων που αποδείχθηκαν, για διάφορους λόγους, ανίκανοι να ανακόψουν και να αντιστρέψουν την παρακμή αυτή, η Βυζαντινή αυτοκρατορία κατελύθη το 1204, όταν κατά την Δ' σταυφοροφία οι Φράγκοι με τις ευλογίες του Βατικανού και της δημοκρατίας της Βενετίας, κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη σηματοδοτώντας το (προσωρινό, όπως αποδείχθηκε) τέλος της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Την κατάληψή της ακολούθησε ένα άνευ προηγουμένου πλιάτσικο στα ιερά της και όχι μόνο, που κάνει το αντίστοιχο της κατάληψης της Ζάρα δυο χρόνια νωρίτερα, στα πλαίσια της ίδιας σταυροφορίας, να ωχριά. Ο σκοπός των σταυροφόρων, ειδικά σε εκείνη την επιδρομή, ήταν καθαρά ο προσπορισμός οικονομικού ωφέλους. Ακόμα και αν δεχτούμε ότι κατά την πρώτη σταυροφορία υπήρχαν θρησκευτικά και ιδεαλιστικά κίνητρα, στις επόμενες, και δη στην τέταρτη, τα κίνητρα και τα αίτια ήταν πολιτικά και οικονομικά, πράγμα που απέδειξαν περίτρανα οι Λατίνοι στις επιδρομές τους στο Βυζάντιο.

Στα εδάφη της διαλυθείσας Βυζαντινής αυτοκρατορίας ιδρύθηκαν πολυάριθμα φραγκικά και ελληνικά κρατίδια, με σημαντικότερα την Λατινική αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης και την αυτοκρατορία της Νίκαιας αντίστοιχα. Η τελευταία δεν ήταν το μόνο κρατικό μόρφωμα που διεκδικούσε την ηγεμονία επί των Ελλήνων: η αυτοκρατορία της Τραπεζούντας και το δεσποτάτο της Ηπείρου επίσης απέβλεπαν στην ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης, με τον ηγέτη της καθεμιας να θεωρεί εαυτόν νόμιμο διάδοχο του αυτοκράτορα των Ρωμαίων -όπως αυτοαποκαλούνταν οι Βυζαντινοί.

Η κυρίως Ελλάδα και η Μικρά Ασία μετά την τέταρτη σταυροφορία. 

Τα Ελληνικά κράτη ανταγωνίζονταν έντονα μεταξύ τους 

για την εξουσία επί των ορθόδοξων πληθυσμών. 

(πηγή εικόνας: wikipedia.org)

Η αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, λόγω της γεωγραφικής της θέσης, ακολούθησε δική της ιστορική πορεία μέχρι την κατάλυσή της το 1461, ενώ οι της Ηπείρου και της Νίκαιας συνέχισαν να επιδιώκουν την επικράτηση στον ελλαδικό χώρο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την έχθρα μεταξύ των αυτοκρατοριών αυτών, που ιδανικά θα συνεσπειρώνοντο εναντίον των σταυροφόρων, είτε στο όνομα της ορθοδοξίας, είτε στο όνομα κάποιου είδους εθνικής ενότητας. Δυστυχώς, οι Έλληνες πάντοτε άφηναν κατά μέρους τα όποια κοινά τους συνέδεαν όταν επρόκειτο για τοπικιστικούς και προσωπικούς ανταγωνισμούς.

Σχεδόν έξι δεκαετίες μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, την εποχή που η -βραχύβια, όπως αποδείχθηκε- Λατινική αυτοκρατορία είχε αποδυναμωθεί, ένας χαρισματικός ηγέτης ανέλαβε τα ηνία της αυτοκρατορίας της Νίκαιας και εκπλήρωσε τον σκοπό των ιδρυτών της, την ανακατάληψη της πρωτεύουσας της πάλαι ποτε Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Ο αυτοκράτορας αυτός -ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους των Βυζαντινών χρόνων- ήταν ο ιδρυτής της δυναστείας των Παλαιολόγων, Μιχαήλ Η'.

Ο Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος -μια από τις πιο 

αμφιλεγόμενες μορφές της Βυζαντινής ιστορίας

(εικόνα: wikipedia.org)

Σε μια απ'τις πιο ταραγμένες εποχές της ανθρωπότητας, στους σκοτεινότερους αιώνες της Ευρωπαϊκής ιστορίας, ο Μιχαήλ προσπάθησε με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο όχι μόνο να αναστήσει τη Βυζαντινή αυτοκρατορία, αλλά και να την καταστήσει κυρίαρχη στη Μικρά Ασία. Δεδομένων των διεθνών συνθηκών, της οικονομικής κατάστασης της αυτοκρατορίας, των εχθρικών προς την αυτοκρατορία κρατών που τη περιέβαλλαν, και του κινδύνου απ'τη δύση, το εγχείρημα της επαναμετατροπής της Βυζαντινής αυτοκρατορίας σε κυρίαρχη δύναμη των εδαφών που κάποτε κατείχε ήταν εξαρχής καταδικασμένο σε αποτυχία.

Στη μη-επίτευξή του συνέβαλαν και οι πολιτικές κινήσεις του αυτοκράτορος, που λόγω της αδυναμίας των περισσοτέρων να κατανοήσουν τις διεθνείς συνθήκες και την έννοια της διπλωματίας, δημιούργησαν στις τάξεις του λαού όσο και των κληρικών τόση αντιπάθεια για το πρόσωπό του, που είναι απορίας άξιο πώς κρατήθηκε στην εξουσία. Επρόκειτο αναμφίβολα περί ενός δυναμικού ηγέτη με ατσάλινη θέληση και μεγάλη πολιτική οξυδέρκεια, που, όπως συμβαίνει πολλές φορές με τους μεγάλους ηγέτες, το έργο του δεν αναγνωρίστηκε όσο βρισκόταν εν ζωή.

Παρά ορισμένες άτσαλες κινήσεις του σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο και ορισμένες πράξεις αμφιβόλου ηθικής τις οποίες τέλεσε για να έρθει και να διατηρηθεί στην εξουσία, κατάφερε με τα πεπραγμένα του να εξασφαλίσει στη Βυζαντινή αυτοκρατορία άλλους δύο αιώνες ζωής. Πιθανότατα αν δεν ήταν ο Μιχαήλ αλλά κάποιος άλλος στη θέση του, η ανάσταση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας να αποδεικνυόταν πολύ πιο σύντομη.


Η άνοδος του Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου

• Γέννηση και πρώτα χρόνια - Κυβερνήτης της Νίκαιας

Ο Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος γεννήθηκε το 1224/5 στα εδάφη της αυτοκρατορίας της Νίκαιας. Γιος του Ανδρόνικου Παλαιολόγου και της Θεοδώρας Αγγελίνας, εγγονής του Αλεξίου Γ' Αγγέλου, είχε άμεση συγγένεια με κάποιες από τις επιφανέστερες Βυζαντινές οικογένειες της εποχής. Λίγα είναι γνωστά για την παιδική του ηλικία και τα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας του. Καταγόμενος από οικογένειες αριστοκρατών και στρατιωτικών καθώς ήταν, ήταν εξαρχής βέβαιο ότι θα ακολουθούσε τις οικογενειακές παραδόσεις γενόμενος και ο ίδιος στρατιωτικός. Και δη τη στιγμή που η οικογένεια των Παλαιολόγων ήταν από τις σημαντικότερες της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Ως τόπος καταγωγής των Παλαιολόγων θεωρείται το Viterbo της Ιταλίας -παρόλο που δεν υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις για την εν λόγω υπόθεση. Μόνη ένδειξη υπέρ της είναι το όνομα της πόλης, το οποίο έχει, στα Λατινικά, την ίδια έννοια με το επίθετο "Παλαιολόγος" (vetus verbus = παλαιός λόγος). Οι Παλαιολόγοι συναντώνται πρώτη φορά κατά τη διακυβέρνηση του Ρωμανού Δ' Διογένη (βλ. μάχη του Ματζικέρτ), όταν το πρώτο γνωστό μέλος της οικογένειας, ο Νικηφόρος, στράφηκε μαζί με άλλους εναντίον του αυτοκράτορα. Μέλη της οικογένειας έκτοτε ανέλαβαν διάφορα πόστα στα ανώτατα κλιμάκια του Ρωμαϊκού στρατού και συγκαταλέγονταν στους ισχυρότερους στρατιωτικούς της αυτοκρατορίας. Ο Μιχαήλ δεν θα αποτελούσε εξαίρεση, και διακρίθηκε ως στρατιωτικός από νεαρή ηλικία

Κατά την διάρκεια της βασιλείας του Ιωάννη Βατάτζη στη Νίκαια κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία θεωρούμενος ως συνωμότης κατά του αυτοκράτορος. Δεν μπορούμε να αποφανθούμε ως προς το κατά πόσο αληθείς ήταν οι κατηγορίες. Γεγονός είναι ότι αθωώθηκε ελλείψει στοιχείων, πράγμα ωστόσο που δεν άλλαξε τη δυσπιστία της αυτοκρατορικής οικογένειας για το άτομό του. Και η οποία, τελικά, αποδείχθηκε δικαιολογημένη.

Μετά τον θάνατο του Ιωάννη Βατάτζη, ο Μιχαήλ υπηρέτησε στον Σελτζουκικό στρατό του Ρουμ ως μισθοφόρος, ενώ σύντομα διορίστηκε αρχηγός των χριστιανών μισθοφόρων του στρατεύματος. Όταν ο διάδοχος του Βατάτζη, Θεόδωρος Β' Λάσκαρης, εκστράτευσε κατά των Βουλγάρων, ανακάλεσε τον Μιχαήλ στη Νίκαια και τον διόρισε  διοικητή της Βιθυνίας και της Νίκαιας αφήνοντας κατά μέρους τη δυσπιστία του.

Ο διάδοχος του Ιωάννη Βατάτζη, Θεόδωρος Β' Λάσκαρης.

Η επιλογή του Γεωργίου Μουζάλωνος από εκείνον για τη 

θέση του προστάτη του διαδόχου Ιωάννη εξόργισε τον Μιχαήλ.

Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας ο Μιχαήλ κατηγορήθηκε εκ νέου για συνωμοσία εναντίον του αυτοκράτορος, αλλά για άλλη μια φορά αθωώθηκε λόγω ελλιπών στοιχείων. Όταν ο Θεόδωρος απεβίωσε το 1258 άφησε την εξουσία στον οχτάχρονο γιο του, Ιωάννη Λάσκαρη, εκ μέρους του οποίου κυβέρνησαν, για ευνόητους λόγους, ο Γεώργιος Μουζάλων και ο Πατριάρχης Αρσένιος.

Ο Μιχαήλ εξοργίστηκε από το γεγονός αυτό. Θεώρησε ότι, κατέχοντας τη διόλου ασήμαντη θέση του διοικητή της Νίκαιας, έπρεπε αν όχι να στεφθεί ο ίδιος αυτοκράτωρ, σίγουρα να κυβερνήσει εκ μέρους του Ιωάννη. Με την επιρροή που είχε ο Μιχαήλ στο στράτευμα ο Μουζάλων δεν επέπρωτο να κυβερνήσει επί μακρόν.

Στο μνημόσυνο του Θεοδώρου ένα εξαγριωμένο πλήθος στρατιωτών εισέβαλε στη μονή όπου βρίσκονταν οι αδερφοί Μουζάλωνες και τους δολοφόνησε με απίστευτη αγριότητα. Ήταν τέτοιο το μένος του πλήθους εναντίον τους που τα κομμάτια του Γεωργίου έπρεπε να μαζευτούν αργότερα σε σάκο για να ταφεί. Είχε προηγηθεί η δολοφονία του γραμματέως του Μουζάλωνος, τον οποίον πέρασαν για τον ίδιο, και όταν συνειδητοποίησαν το λάθος τους εξαγριώθηκαν ακόμα περισσότερο απ'ο,τι πριν, όταν τον γιουχαραν μόλις πλησίασε τον τάφο του Θεοδώρου.

Η οργή των στρατιωτών οφειλόταν πιθανότατα στο ότι δεν τους έδωσε τα χρηματικά ποσά που έδιναν συνήθως οι προσφάτως στεφθέντες αυτοκράτορες ή αυτοί που κυβερνούσαν εκ μέρους τους. Αλλά θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι το πλήθος υποκινήθηκε από τον Μιχαήλ, ο οποίος αργότερα

Is your data recoverable after deletion?

We've all lost important files by accidents. Deleting data accidentally is one of the most common mistakes one does when using a computer, and may sometimes lead to huge trouble. What if you delete accidentally a project the night before its' presentation? What if you remove from your system files that you need while trying to get rid of the ones that are just HDD-space wasters? Or if you realise you needed a file after emptying the recycle bin?

As for all problems, the best solution is prevention -in this case, uploading a backup of your important data on an online server and watching out you won't have them deleted. Yet sometimes the prevention itself may not be enough or even feasible; your online-server account may get banned, or you may not be able to upload your files due to their size or your internet connection. After all, accidents happen frequently and to everyone; no one guarantees that your files won't be deleted. But are they forever lost after deletion? Is there a method to have them recovered?

The general answer to this question is yes, there is the feasibility to recover your accidentally deleted data. But this is not true under all circumstances; it is likely that your files will be lost forever. So, the question is, when are your files recoverable and how can you get them back. Before replying, it's worth elaborating how are they saved on your HDDs (or USBs, or smart-phones) and what happens after deletion.

How is data saved on a storage device?

How is data stored on a storage device depends entirely on what kind of device it is. A magnetic device, a hard disk drive (HDD) for instance, stores data differently than a flash memory one (e.g. USBs), but some general principles apply to both. These principles concern the form of the data that is being stored; no matter the device, all data is stored as series of bits -that means, series of zeros and ones. Each series represent a different number, symbol or character, depending on the encoding and the file format. When one copies an .mp4 video file to an HDD, one copies a long series of zeros and ones that when treated as part of an .mp4 file, are read as data concerning pixel colors.

When it comes to a hard disk, each bit of information is being stored magnetically on the drive's platters -the part of the drive containing the data. Generally speaking, each platter's surface is divided to tracks and sectors, for it is more practical to find data searching particular parts of the hard disk instead of scanning the whole of it. A sector typically holds about 512 bytes (each byte being equal to eight bits).

Tracks and sectors of an HD drive's platter.

(found on: www.trademan.net)

The precise procedure taking place when data is saved on an HDD is rather complex to explain. Simply put, a magnet called the head of the read-write arm of the hard disk, magnetizes parts of the platters so that their magnetization patterns will resemble to the series of zeros and ones of the file being saved. Saving the decimal number "6" on an HDD is, technically, saving the binary number

Πέντε πράγματα που (μάλλον) δεν γνώριζες για τον Μέγα Αλέξανδρο

Αντί προλόγου

Καλώς ή κακώς ορισμένα ιστορικά πρόσωπα δεν αντιμετωπίζονται από τα έθνη τους απλά ως τέτοια, αλλά ως εθνικοί ήρωες με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η ηρωοποίηση προσώπων από τους λαούς τους οδηγεί πάντοτε στη παραποίηση της ιστορίας με τρόπο που να παρουσιάζονται ως ανιδιοτελή και αψεγάδιαστα. Φτάνουμε μάλιστα στο θλιβερό σημείο να διδάσκουμε την ιστορία τους στα παιδιά μας, όχι για εγκυκλοπαιδικούς και επιμορφωτικούς σκοπούς, αλλά για λόγους εθνικής υπερηφάνειας -κάτι που εκ των πραγμάτων συνεπάγεται παραποίησή της, καθώς προϋποθέτει κόψιμο και ράψιμό της στα μέτρα ιδεών που στηρίζουν αυτού του είδους την υπερηφάνεια.

Έτσι, η ιστορία των ατόμων αυτών διδάσκεται στα σχολεία, ακόμα και αν όχι παραποιημένα, σίγουρα μονόπλευρα, ούτως ώστε να δίδεται η εντύπωση ότι επρόκειτο για κάποιου είδους αναμάρτητους και αλάνθαστους υπερ-ανθρώπους που υπηρέτησαν τις πατρίδες τους με σύνεση. Στα πλαίσια της εθνικά ορθής αυτής "ιστοριογραφίας" εντάσσεται η πεισματική άρνηση και απόρριψη γεγονότων που αφορούσαν τα πρόσωπα αυτά.

Παράδειγμα απόρριψης τέτοιων γεγονότων είναι η άρνηση τυχόν ιδιαίτερων χαρακτηριστικών των συγκεκριμένων ατόμων. Υπάρχουν, φερ'ειπείν, υποψίες ότι ο Κεμάλ Ατατούρκ ήταν ομοφυλόφιλος, κάτι για το οποίο ακόμα και αν υπάρχουν αποδεικτικά στοιχεία (και ενδεχομένως να υπάρχουν) απορρίπτονται μετά βγελυγμίας από τους γειτονές μας. Όπως όλοι οι λαοί, έτσι και οι Τούρκοι θέλουν τους εθνικούς τους ήρωες αψεγάδιαστους -και στην συντηρητική Τουρκία η ομοφυλοφιλία θεωρείται ελάττωμα και μάλιστα όχι απ'τα μικρότερα.

Οπως και οι γείτονές μας, έτσι και εμείς θεωρούμε ορισμένα πρόσωπα "εθνικούς ήρωες", με το ίδιο αποτέλεσμα: την παραποίηση ή την απόκρυψη πτυχών της ιστορίας τους στο όνομα ενός εθνικού ιδεώδους που θέλει τους ηγέτες του έθνους, αμέμπτου ηθικής. Και ένας από τους πιο σίγουρους τρόπους να κάνεις έναν λαό ανιστόρητο είναι να του διδάξεις την ιστορία του παραποιημένη.

Τα αποτελέσματα της κακής διδασκαλίας, μα και της εν είδει εθνικών ιδεωδών παραποίησης, της ιστορίας μας, είναι εμφανή στην άγνοια που έχουν οι συμπατριώτες μας πάνω σε θέματα σχετικά μ'αυτή. Μια άγνοια που συνεπάγεται τη στρεβλή αντίληψη της πολιτικής, της κοινωνίας και του πολιτισμού του τόπου τους. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της κοινωνίας μας είναι η έλλειψη επιστημονικής και ιστορικής παιδείας, και οι ελλείψεις στη δεύτερη οφείλονται και στην παραποίησή της, η οποία περιλαμβάνει την μονόπλευρη παρουσίαση βίων εθνικών ηρώων.

Ένας από τους "εθνικούς ήρωες" -καθώς ως τέτοιος αντιμετωπίζεται από το σύνολο των ελλήνων- του οποίου η ιστορία έχει παραποιηθεί ή διδαχθεί στα σχολεία τμηματικά για λόγους εθνικής υπερηφάνειας, είναι μεταξύ άλλων ο Αλέξανδρος Γ' της Μακεδονίας, ο επονομαζόμενος "Μέγας". Παρακάτω θα δούμε τι εννοούμε με τον όρο παραποίηση ή απόκρυψη της ιστορίας, αναφέροντας ορισμένα γεγονότα για αυτόν, που δεν διδάσκονται στα σχολεία ή διδάσκονται διαστρεβλωμένα.

Καταρχάς να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Η ιστορία είναι από πολλές απόψεις σαν επιστήμη, και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τέτοια. Όπως οι θετικές επιστήμες μας λένε πράγματα που μπορεί να μην μας αρέσουν (π.χ. ότι η γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος, και ότι το σύμπαν δεν έχει καν κέντρο), έτσι και η ιστορία μας λέει πράγματα που ενδεχομένως να μην είναι σύμφωνα με την αντίληψή μας για τα πράγματα. Σε αυτή τη περίπτωση αλλάζουμε την αντίληψή μας· δεν αλλάζουμε ούτε την ιστορία, ούτε τα βάζουμε με αυτόν που μας ανοίγει τα μάτια.

Παρακάτω θα αναφέρουμε πέντε γεγονότα που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την εικόνα του Αλεξάνδρου όπως τον θέλει η επίσημη ιστοριογραφία μας και (μάλλον) δεν γνωρίζετε. Αν τα γνωρίζετε ανήκετε σε μια μειοψηφία που, σε αντίθεση με τους περισσότερους συμπατριώτες μας, έχει επίγνωση της ζωής και του έργου του.


Πέντε πράγματα που (μάλλον) δεν γνώριζες για τον Μέγα Αλέξανδρο

• 1. Απέβλεπε στη συγχώνευση Ελλήνων και βαρβάρων

Ναι, σωστά διαβάσατε. Ένα από τα γεγονότα που δεν αναφέρουν τα σχολικά εγχειρίδια και που δεν συμβαδίζει με την εικόνα του ελληνόψυχου Μεγάλου Αλεξάνδρου που έβλεπε τους βαρβάρους σαν υπανθρώπους.

Η αυτοκρατορία του δεν ήταν μια προσάρτηση της Ασίας στην Ελλάδα· ήταν μια υποταγή και των δύο στη βασιλεία του. Ως υπήκοοι, Έλληνες και βάρβαροι αντιμετωπίζονταν ως ίσοι ενώπιόν του -πράγμα που προκάλεσε έντονη δυσαρέσκεια στους Μακεδόνες. Είναι χαρακτηριστικό απ'όταν κατέκτησε τα εδάφη της Περσίας και άρχισε να θεωρεί εαυτόν βασιλιά της Ασίας (και όχι της

The research on artificial intelligence must stop.

Greek version

The article below is written, not for the danger of intelligent machines attempting to obliterate humanity, but for the way realer danger of a massive rise of unemployment following the production of the first intelligent robots. Nothing would prevent the states and corporations from ignoring the existence of humans and stopping economically supporting the unemployed ones. After all, humanism is nothing more than an investment. The research must stop as soon as possible.

This is one of my first articles written in English. It's not my mother tongue so, please, excuse me for any syntax or grammar mistakes, or improper use of words and expressions.

---------------------------------------------------------------------

Introduction

Generally speaking, scientific research has positive results. Even though the progress in science has rather harmed some professions (and, according to many, the environment), its' impact on our way of life and society is advantageous. More or less, all of the everyday appliances of the 21st century owe their existence to the discovery of a group of physicists or chemists, and we owe our easy, compared to previous eras, living, almost exclusively to them.

One can find hundreds of scientific theories and achievements involved in everyday-use technologies. When it comes to the internet, for instance, (which's story begins when some scientists of CERN developed a protocol that would enable them to access the data of a particular computer of their network using the others), where wireless technology and satellite communication is used, one can say that it owes its' advance to a large degree to the comprehension of electromagnetism via Maxwell's theory.

How much do we owe to the 

comprehension of electromagnetism?

(image from blog.agupieware.com)

One other example is the processors of our computers. These processors are the "brains" of our PCs, consisting of transistors instead of neurons, and they wouldn't exist if there weren't scientists experimenting with the doping of Germanium and Pyridium to create the semi-conductors with which the diods that form the transistors would be created. Without progress on semi-conductor physics and chemistry involved in doping, you wouldn't be online now.

One can find numerous examples of technological applications based on scientific discoveries. Our society owes much to scientists, indeed. But everything on this world has its' negative aspect along with the positive one. In particular, many of the scientific discoveries to which we owe our everyday appliances have been exploited for uses of doubtful morality.

The infrared radiation detectors may be used for detecting surviving people under ruins after an earthquake, but they are also being used for the detection of bombing targets, which in many cases are mere civilians. The progress of nuclear physics may have led to the -much more efficient and friendlier to the environment- use of nuclear power for the generation of electricity, but it also led to nuclear weapons.

Many scientists out there lack morals and humanism. When, during the 1st world war, some German and British scientists were requested to develop chemical weapons, no moral, not even the fear that those weapons could be found and be used by the enemy against their own children, prevented them from recommending the use of chlorine, yperite and phosgene against the enemy.

A scientific discovery may have 

ruinous results too.

(image from genius.com)

Humans have proved that, not only they are not mature enough to use, but they may not even deserve scientific advancements at all. Nevertheless, generally speaking, the scientific progress has improved the quality of our lives. Nowadays, however, it has been reached a point where one can ask... until when will science be improving our lives? Could we have reached a point to some scientific fields, where further research will do more harm than good? Let me elaborate.

When one talks about "science" doesn't necessarily mean physics and chemistry. When most people hear about "scientists", they imagine glasses-wearing people working with test tubes or solving abstract mathematics. There are branches that don't involve test tubes. However, what can one call a scientific field, depends on what one considers the definition of science to be. One can claim that a lawyer is a scientist as well, since he has to keep in his brain much knowledge related to his field and is supposed to solve problems. My "definition" for science, is whatever field includes experiments as well as theoretical knowledge.

But no matter what one calls a science, all fields related to the understanding of the human brain belong to them for sure. One extend of those fields is the one related to artificial intelligence and neural networks. And the research being done in that field is intense, for many problems demand the existence of machines combining the intelligence of a human with the computing power of a computer in order to be solved. One has to be able to discern the difference between computing power and intelligence, and to grasp what neural networks are and what makes their development so difficult and potentially useful, to be able to understand the dangers of such a scientific breakthrough. Let's have a brief description of what they are and the difficulties of developing them.



Computers and intelligence

• What is intelligence?
• Why is a computer not intelligent?
• What makes the development of artificial neural networks and brains so difficult?
• Why are computers incapable of mimicking human cognition? What makes the human brain function so special?
• Will machines ever be able to think, feel, reason logically, understand and translate from one language to another?

These are the questions we will be concerned with in this part the article. We are not going to write about them as much as we should -this is not the purpose of this publication- but they are worth replying. As we previously mentioned, one has to understand some basic principles of this field in order to understand the dangers of artificial intelligence.

The question regarding the definition of intelligence is a rather philosophical one (as philosophical as "what is life?"), so we will reply the others first. A rough definition of intelligence will be given after the readers will have understood the difference between human cognition and computing power. Let's start by examining how does a computer "understand" something (whether a file is legal or not, for instance) and "think" or take a decision, and what happens in our brains before they carry out the same tasks.

Is a computer "intelligent"? This question sounds childish. Whoever is aware of some basic principles of informatics, may laugh at someone asking this question in earnest. Not everyone is aware of how computers work, though; furthermore, many people don't really know what being "intelligent" is and what's its' difference from being computationally precise. This kind of ignorance often leads people to have several absurd beliefs.

Many people out there believe that the computing systems belonging to large corporations (google, for instance), "spy" on them. These systems collect and process a vast amount of personal information, indeed, but that is not exactly "spying". A computer scanning your e-mails is way different than a real human reading them, for the simple reason that a computer does not understand what is your e-mail about. Let me elaborate.

Being spied by electronic systems is 

(for the time being) way different than this.

(image found on techiecode.wordpress.com)

When one sends an e-mail to somebody, there is a large possibility (since most e-mail services do so) that the e-mail will be scanned by the e-mail service's computers. By the word "scanned" we definitely don't mean that some employee of the service is going to read your e-mails and write down his conclusions about you, before giving them to some security agency. Though there is some information about such "scanning" taking place frequently and without a search warrant, it has absolutely nothing to do with what scanning is.

When a computer scans an e-mail it, in the first place, looks for defined keywords. There are algorithms seeking for particular number-series consisting of "0" and "1" (all data in computers and on the internet is series of zeros and ones) that correspond to particular words. Such keywords are

Οι έρευνες πάνω στην τεχνητή νοημοσύνη πρέπει να παγώσουν. Άμεσα.

Το παρακάτω άρθρο δεν αφορά τον απομακρυσμένο κίνδυνο μιας πιθανής εξέγερσης των ευφυών μηχανών εναντίον μας, αλλά τον πολύ πιο υπαρκτό της κατακόρυφης αύξησης των ποσοστών ανεργίας σε περίπτωση παραγωγής τέτοιων μηχανών. Τίποτα δεν θα απέτρεπε τότε τους υψηλά ιστάμενους από το να αγνοήσουν την ύπαρξη των ανέργων σταματώντας να τους παρέχουν κάθε βοήθεια. Εξάλλου, ο "ανθρωπισμός" για εκείνους δεν είναι παρά μια επένδυση. Οι έρευνες πάνω στην τεχνητή νοημοσύνη πρέπει να παγώσουν. Το συντομότερο δυνατό. 

-------------------------------------------------------------------------------------
Εισαγωγή

Η επιστημονική έρευνα, σε γενικές γραμμές, έχει θετικά αποτελέσματα. Παρά το ότι οι επιστημονικές πρόοδοι έχουν μάλλον βλάψει κάποιους κλάδους (και, κατά πολλούς, και το περιβάλλον), η επίδρασή τους στον τρόπο ζωής μας είναι θετική. Λίγο-πολύ όλες οι καθημερινές συσκευές του 21ου αιώνα οφείλουν την ύπαρξή τους στην ανακάλυψη κάποιας ομάδας φυσικών ή χημικών, και η ευκολία του να ζεις τώρα σε σχέση με περασμένες εποχές οφείλεται σχεδόν εξ'ολοκλήρου σε αυτές.

Μπορεί κανείς να βρει εκατοντάδες παραδείγματα επιστημονικών θεωριών και επιτευγμάτων με πρακτικό αντίκτυπο στη καθημερινότητα. Στο διαδίκτυο, φερ'ειπείν, (η πορεία του οποίο ξεκίνησε όταν επιστήμονες στο CERN ανέπτυξαν ένα πρωτόκολλο που θα τους επέτρεπε την μέσω των υπολογιστών τους πρόσβαση στα αρχεία ενός άλλου του δικτύου τους) χρησιμοποιούνται κατά κόρον οι ασύρματες τεχνολογίες και οι δορυφορικές ζεύξεις, που δεν θα είχαμε αν δεν προηγείτο η κατανόηση του ηλεκτρομαγνητισμού με την θεωρία του Maxwell. Όλα τα ηλεκτρονικά υψηλών συχνοτήτων οφείλουν την ύπαρξή τους σε αυτή.

Πόσα χρωστάμε άραγε στη κατανόηση 
του ηλεκτρομαγνητισμού;

(πηγή εικόνας: blog.agupieware.com)

Ένα άλλο παράδειγμα αποτελούν οι επεξεργαστές των υπολογιστών. Οι επεξεργαστές, που είναι, θα λέγαμε, οι "εγκέφαλοι" των υπολογιστών, αποτελούνται από transistors, και αυτά δεν θα υπήρχαν χωρίς τους πειραματισμούς των χημικών με το ντοπάρισμα πυριτίου και γερμανίου ούτως ώστε να προκύπτουν ημιαγωγοί, απ'τους οποίους δημιουργούνται οι δίοδοι που αποτελούν τα transistors των επεξεργαστών μας. Χωρίς τις προόδους φυσική των ημιαγωγών και τους πειραματισμούς μίξεων χημικών ενώσεων δεν θα ήσασταν σε θέση να διαβάζετε το παρόν.

Παραδείγματα εφαρμογών των επαναστάσεων των θετικών επιστημών σε καθημερινές συσκευές ή στην ιατρική, μπορεί κανείς να βρει άπειρες. Η κοινωνία μας χρωστάει πολλά στους επιστήμονες, πράγματι. Αλλά ουδέν καλόν αμιγές κακού. Οι ανακαλύψεις εκείνων στους οποίους οφείλουμε τις καθημερινές μας συσκευές, έχουν χρησιμοποιηθεί και για πάμπολλους, πολύ αμφιλεγόμενους σκοπούς.

Μπορεί οι ανιχνευτές υπέρυθρης ακτινοβολίας να χρησιμοποιούνται στην ανίχνευση ζωντανών θυμάτων σεισμών κάτω απ'τα ερείπια, αλλά χρησιμοποιούνται και για εντοπισμό "στόχων" βομβαρδισμών, οι οποίοι "στόχοι" πολλές φορές είναι γυναικόπαιδα. Μπορεί η ανάπτυξη της ατομικής φυσικής να οδήγησε στην χρήση της, πολύ πιο φιλικής στο περιβάλλον και αποτελεσματικής, ατομικής ενέργειας για την παραγωγή ρεύματος, οδήγησε όμως και στην ατομική βόμβα.

Πολλοί επιστήμονες εκεί έξω δεν έχουν ηθικούς φραγμούς. Όταν στον Α' Π.Π. ζητήθηκε από Γερμανούς και Βρετανούς χημικούς να αναπτύξουν αποτελεσματικά χημικά όπλα, κανένας θεωρητικός ενδοιασμός, ούτε καν ο φόβος ότι θα μπορούσε ο αντίπαλος να τα βρει και να τα χρησιμοποιήσει στα παιδιά τους, δεν τους απέτρεψε απ'το να προτείνουν τη χρήση χλωρίου, υπερίτη, φωσγενίου, και άλλων χημικών ουσιών, σε βάρος του αντιπάλου.

Μια επιστημονική ανακάλυψη μπορεί να έχει 

και καταστροφικά αποτελέσματα.

(εικόνα: genius.com)

Η ανθρωπότητα έχει αποδείξει περίτρανα πως, όχι απλά δεν είναι ώριμη, αλλά πως ίσως τελικά να είναι τελείως ανάξια των όποιων ανακαλύψεων. Σε γενικές γραμμές όμως, η επιστημονική έρευνα μας έχει επωφελήσει. Τίθεται, όμως, εύλογα το ερώτημα... ως πότε θα ισχύει αυτό; Μήπως έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που η περαιτέρω έρευνα σε κάποιους τομείς θα κάνει περισσότερο κακό, παρά καλό; Αφήστε με να εξηγηθώ.

"Επιστήμες", δεν είναι μόνο η φυσική και η χημεία. Όταν ο περισσότερος κόσμος ακούει για επιστήμες φαντάζεται διοπτροφόρους να δουλεύουν με δοκιμαστικούς σωλήνες ή ακατάληπτα μαθηματικά. Υπάρχουν και άλλοι κλάδοι. Βέβαια, το ποιοι από αυτούς είναι "επιστήμες", εξαρτάται από ορισμό που έχει ο καθένας για το τι εστί επιστήμη. Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί πως και ένας φιλόλογος ή ένας νομικός είναι επιστήμονες, καθώς έχουν πολλές γνώσεις πάνω σε μια ειδικότητα και καλούνται να επιλύσουν προβλήματα. Προσωπικά, θεωρώ πως επιστήμη είναι όποια ειδικότητα περιλαμβάνει και πειραματικό εκτός από θεωρητικό μέρος.

Ανεξάρτητα όμως από το τι θεωρεί κανείς επιστήμη, σίγουρα σε αυτές υπάγονται και εκείνες που καταπιάνονται με τον ανθρώπινο εγκέφαλο -οι νευροεπιστήμες- και οι επεκτάσεις τους. Μια εξ'αυτών είναι ο κλάδος που ασχολείται με την τεχνητή νοημοσύνη και τα τεχνητά νευρωνικά δίκτυα. Και οι έρευνες σε αυτούς τους τομείς είναι εντατικές, γιατί ορισμένα προβλήματα χρειάζονται για την επίλυσή τους και νοημοσύνη εκτός από υπολογιστική ισχύ. Αξίζει να αναφερθούμε, συνοπτικά, σε κάποια στοιχειώδη του κλάδου αυτού, στις διαφορές νοημοσύνης και υπολογιστικής ισχύος, στην δυσκολία ανάπτυξης νευρωνικών δικτύων και στις πρακτικές εφαρμογές τους.


Υπολογιστές και νοημοσύνη

• Τι είναι η νοημοσύνη; 
• Γιατί ένας υπολογιστής δεν είναι νοήμων;
• Σε τι έγκειται η δυσκολία ανάπτυξης τεχνιτών εγκεφάλων και νευρωνικών δικτύων;
• Γιατί οι υπολογιστές δεν μιμούνται τις λειτουργίες της ανθρώπινης νόησης; Τι καθιστά την ανθρώπινη σκέψη τόσο μοναδική;
• Θα είναι ποτέ τα μηχανήματα σε θέση να σκεφτούν, να αισθανθούν, να κάνουν λογικούς συνειρμούς, να κατανοήσουν και να μεταφράσουν από γλώσσα σε γλώσσα;

Με αυτά τα θα καταπιαστούμε στο παρόν μέρος της ανάρτησης. Δεν θα επεκταθούμε πολύ σε αυτά -δεν είναι αυτός ο σκοπός του κειμένου- αλλά αξίζει να αναφερθούν. Για να εκφέρει κάποιος άποψη επί των κινδύνων της τεχνητής νοημοσύνης πρέπει να έχει υπόψιν του περί τίνος πρόκειται. Θα τα απαντήσουμε συνοπτικά -γιατί θα μπορούσαν να γραφτούν τόμοι επ'αυτών.

Επειδή το ερώτημα για τον ορισμό της νοημοσύνης ή ευφυΐας είναι μάλλον φιλοσοφικό (εξίσου φιλοσοφικό με το "τι είναι η ζωή;"), περνάμε κατευθείαν στα άλλα. Το πρώτο θα απαντηθεί στη συνέχεια και αφότου κατανοήσουμε κάποια βασικά πράγματα. Για αρχή θα εξετάσουμε τις διεργασίες που επιτελεί ένα υπολογιστικό σύστημα για να "κατανοήσει" κάτι (π.χ. το περιεχόμενο ενός e-mail ή μιας εικόνας) ή να κάνει έναν "συνειρμό", και τις αντίστοιχες του ανθρώπινου νου.

Είναι ένας υπολογιστής "ευφυής"; Ακούγεται παιδική η ερώτηση. Όσοι έχουν υπόψιν τους το πώς δουλεύει ένα υπολογιστικό σύστημα θα καγχάσουν αν κάποιος τους θέσει σοβαρά ένα τέτοιο ερώτημα. Δεν δραστηριοποιούνται όμως όλοι στον χώρο των υπολογιστών· πολύ περισσότερο, αρκετός κόσμος δεν κατανοεί καν το τι εστί ευφυΐα και σε τι έγκειται η διαφορά του από την υπολογιστική ισχύ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλούς παραλογισμούς.

Δεν είναι λίγοι αυτοί, φερ'ειπείν, που πιστεύουν πως τα συστήματα μεγάλων εταιρειών (π.χ. της google) τους "παρακολουθούν". Πράγματι, τα συστήματα αυτά συλλέγουν και επεξεργάζονται τεράστιους όγκους πληροφοριών, αλλά αυτό δεν συνιστά "παρακολούθηση" με την συμβατική έννοια. Το να σκανάρει ο πάροχος της υπηρεσίας των e-mails σου τα γραφόμενά σου απέχει πολύ από το να τα βλέπει κάποιος, για τον απλό λόγο ότι ένα υπολογιστικό σύστημα δεν κατανοεί τι βλέπει. Ας γίνουμε λίγο πιο σαφείς επ'αυτού.

Το να παρακολουθείσαι από ηλεκτρονικά συστήματα 

είναι (προς το παρόν) πολύ διαφορετικό από αυτό. 

(πηγή: techiecode.wordpress.com)

Όταν αποστέλεις ένα κείμενο ή μια εικόνα μέσω e-mail, υπάρχει μια μεγάλη πιθανότητα (γιατί οι περισσότεροι πάροχοι το κάνουν) αυτό το e-mail να σκανάρεται από ένα υπολογιστικό σύστημα. Όταν λέμε πως ένα τέτοιο e-mail "σκανάρεται", επ'ουδενί δεν εννοούμε πως κάποιος αδιάκριτος διαβάζει τα γραφόμενά σας και τα καταχωρεί σε μια βάση δεδομένων. Υπάρχουν, βέβαια, πληροφορίες ότι συμβαίνει και αυτό, και μάλιστα χωρίς νόμιμη άδεια, αλλά αφενός αυτό είναι άλλο ζήτημα και αφετέρου δεν έχει να κάνει με το "σκανάρισμα".

Όταν ένας υπολογιστής "σκανάρει" ενα e-mail ψάχνει, καταρχάς, για λέξεις κλειδιά. Υπάρχει ένας αλγόριθμος που εντοπίζει συγκεκριμένες σειρές από άσσους και μηδενικά (όλα τα δεδομένα στους

Ιστορικές στιγμές

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύθηκε αρχικά σε αυτόν το σύνδεσμο 

----------------------------------------------------------------------------------

Κανονικά δεν θα έπαιρνα θέση επ'αυτών, καθώς, όπως έγραψα στη προηγούμενη ανάρτηση, οι γνώσεις μου στα οικονομικά είναι πολύ περιορισμένες. Από την άλλη, υπάρχουν άλλοι πολύ πιο αδαείς από μένα (οι διάφοροι τηλεσαλτιμπάγκοι και οι απανταχού αγράμματοι που νομίζουν ότι οι λεκτικοί τους αυνανισμοί μπορούν να θεωρηθούν "γνώμη") που εκφράζουν τη δική τους. Δεν νομίζω να επιβαρυνθεί πολύ ο blogger από μια ακόμα ανάρτηση...

Ο λαός θα κληθεί, σύντομα, να λάβει την πιο σημαντική απόφαση που του έχει δοθεί η δυνατότητα να λάβει εδώ και δεκαετίες. Κάποιοι κακοπροαίρετοι λένε πως μόνο ένας πολύ δειλός πολιτικός θα πέταγε το μπαλάκι στον λαό του για μια τέτοια απόφαση, τη στιγμή μάλιστα που δεν έχει το υπόβαθρο για κάτι τέτοιο. Εμείς ας πούμε πως ο πρωθυπουργός μας είναι απλά δημοκρατικός...

Αυτή η απόφαση είναι οικονομικής φύσεως. Ναι ή όχι στα μέτρα; Πρακτικά, το δίλημμα είναι ναι ή όχι στο ευρώ, καθώς αν πούμε "όχι" στα μέτρα είναι λίγο δύσκολο να παραμείνουμε στην ευρωζώνη. Εν προκειμένω, η φράση "μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα" δεν περιγράφει την κατάσταση ούτε κατά προσέγγιση.

Από τη μία, αν επιστρέψουμε στη δραχμή, στη καλύτερη περίπτωση θα στερηθούμε πολλά. Πολλά. Τη στιγμή που σχεδόν όλα τα προϊόντα μας είναι εισαγόμενα, μάλλον θα ζήσουμε ελεεινές καταστάσεις χρησιμοποιώντας ένα νόμισμα που δεν θα έχει την παραμικρή αξία σε σχέση με το ευρώ και το δολάριο. Και δη αν αναλογιστούμε πως πρέπει να εισάγουμε ύλες ακόμα και για να έχουμε ρεύμα -η τιμή του οποίου θα ανέβει "στον θεό"- ή την αύξηση της εγκληματικότητας.

Στη χειρότερη, θα υπάρξουν νεκροί και λιμοκτονούντες. Κάποιοι μας θέλουν να μαχαιρωνόμαστε έξω από τα σούπερ-μαρκετ για ένα πακέτο μακαρόνια... Προσωπικά θεωρώ το δεύτερο σενάριο καταστροφολογία. αλλά δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τα επακόλουθα. Εικάζω (με την ευρυμάθεια που έχω σε θέματα οικονομικών) πως σε περίπτωση επιστροφής στη δραχμή οι πρώτοι μήνες θα είναι, όπως λένε κάποιοι δημοσιογράφοι, "δύσκολοι" (κοινώς γάμησέ τα) , αλλά με τον καιρό θα μπούμε σε μια σειρά. Μάλλον.

Από την άλλη, αν παραμείνουμε στην ευρωζώνη... πάλι θα στερηθούμε πολλά. Φοβερό;

Ο Τσίπρας πρότεινε στους δανειστές να μαζέψει 8 δισ. παίρνοντάς τα από τους έχοντες, αλλά αυτοί δεν ήθελαν! Θέλουν κάτι "πιο σίγουρο", που θα εξασφαλίσει αυξημένη και σταθερή εισροή χρημάτων στα δικά τους ταμεία. Για αυτό απογοητεύτηκαν που δεν προβλέπονταν μειώσεις περαιτέρω μειώσεις μισθών και συντάξεων... Προφανώς, οι εφαρμοσθείσες περικοπές δεν είναι
αρκετές. Προφανώς, πρέπει να ζήσουμε ακόμα πιο λιτά. Ολόκληρες οικογένειες να ζουν από μισθούς 350 ευρώ για να χαίρονται οι γραβατόπουστες με τους χαρτοφύλακες για την "αύξηση των κερδών" και τους ανοδικούς δείκτες του χρηματιστηρίου.

Αν ο Τσίπρας ενέδιδε, ο λαός του θα τον έπαιρνε με τις πέτρες, καθώς τον ανέβασε στην εξουσία ακριβώς για να μην μειωθούν περαιτέρω οι μισθοί και οι συντάξεις. Αν πάλι μας πετούσαν έξω από την ευρωζώνη, ο κόσμος θα τον θεωρούσε υπεύθυνο για τα επακόλουθα. Εξ'ου και η ιδέα του δημοψηφίσματος. Ο Τσίπρας, που ήταν αρκετά γατόνι για να ανελιχθεί στην ιεραρχία του ΣΥΡΙΖΑ από εκεί που δεν ήταν ούτε μηδενικό, και να το καταστήσει κυβερνών κόμμα από εκεί που έμπαινε-δεν έμπαινε στο κοινοβούλιο, επινόησε τρόπο να αποποιηθεί των ευθυνών, παρουσιάζοντας εαυτόν ως δημοκράτη που ακολουθεί πιστά τις εντολές του λαού. Εξού και η μη-αποδοχή των προτάσεων των δανειστών.

Αν, λοιπόν, παραμείνουμε στην ευρωζώνη θα στερηθούμε πάλι πολλά, και μπορείτε να είστε βέβαιοι πως θα έρθει η ώρα να στερηθούμε ακόμα περισσότερα. Η Ελλάδα είναι ένα κράτος-πρεζόνι που έχει ανάγκη τις δόσεις του για να λειτουργήσει, και αυτές οι δόσεις δεν θα είναι διαθέσιμες χωρίς την εφαρμογή οδηγούντων στην εξαθλίωση μέτρων. Οι Ευρωπαίοι δεν ζητάνε να εξαθλιωθούμε από ηλιθιότητα: αποβλέπουν συνειδητά στη διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, στην εκμηδένιση κάθε πιθανότητας να ζήσει ο Έλληνας αξιοπρεπώς, σε βαθμό που να είναι σε θέση να αγοράσουν τα πάντα αντί πινακίου φακής πατώντας στην απελπισία του.

Το ερώτημα που τίθεται είναι... τι θέλουμε; Να μείνουμε στο ευρώ και να ελπίζουμε στην καλοσύνη των ευρωπαίων (μπας και μας λυπηθούν κάποια στιγμή και σταματήσουν να μας κόβουν τους μισθούς), ή να πάμε στη δραχμή με το ενδεχόμενο να δούμε ακόμα και σκηνικά κατοχής;

Οι πιθανότητες λένε πως είτε θα έχουμε στάση πληρωμών την άλλη εβδομάδα, με αποτέλεσμα να ψηφίσουμε με τα μπούνια "ναι" στο δημοψήφισμα, είτε θα επικρατήσει το "όχι", αλλά λίγο καιρό μετά θα παρακαλάμε τους Ευρωπαίους σαν κλαμμένες γάτες να μας ξαναδεχθούν. Ακριβώς όπως έκαναν οι Κύπριοι...

Θα απέχω από αυτό το δημοψήφισμα· αλλά αν ήμουν αναγκασμένος να ψηφίσω μάλλον θα έριχνα "όχι". Οι Ευρωπαίοι είχαν υπόψιν τους πως είμαστε βόθρος. Γιατί μας δάνειζαν; Γιατί έδιναν εκατομμύρια επί εκατομμυρίων στο κρατικό μόρφωμα του μπουρδελιστάν, τη στιγμή που είχαν υπόψιν τους πως δεν θα είχαμε τη δυνατότητα να τους τα επιστρέψουμε σε περίπτωση κρίσης; Η κοινή λογική λέει πως όταν δανείζεις ένα τέτοιο κράτος, πετάς τα λεφτά σου στο πηγάδι. Τι ακριβώς είχαν κατά νου; Κανένας γραβατοφόρος φλωράκος με πτυχίο οικονομικών δεν σκέφτηκε ότι θα δημιουργούνταν πρόβλημα στο μέλλον;

Δεν πιστεύω στις συνομωσιολογίες, και αρνούμαι να δεχθώ πως επρόκειτο περί ενός υποχθονίου σχεδίου υποδούλωσης κρατών. Θεωρώ πως μας δάνειζαν καθαρά από βλακεία. Ο παναθλιότατος ζουγκλοϋπάνθρωπος που κυβερνούσε την Ελλάδα πάνω από μια δεκαετία (αρνούμαι να λερώσω το ιστολόγιό μου χρησιμοποιώντας το όνομά του) δανειζόταν για να ικανοποιεί τους ψηφοφόρους-πελάτες του μαγαζιού του, και τον ναρκισσισμό του. Εκείνοι, του ενέκριναν τα δάνεια από ηλιθιότητα.

Τώρα καλούμαστε να στερηθούμε τα πάντα για να σώσουμε τα κέρδη των καρχαριών. Ε, δεν θα τα σώσουμε. Ας ήταν οξυδερκέστεροι.

Να σημειωθεί πως σε καμία περίπτωση δεν προτρέπω τους άλλους να ψηφίσουν "όχι" με αυτήν τη λογική. Υπάρχουν σίγουρα παράμετροι που αγνοώ. Ίσως όλα τότε να έδειχναν πως θα ήμασταν σε θέση να τα επιστρέψουμε, και να είμαι εγώ παραπληροφορημένος. Ίσως να μην ήταν δανεισμοί κρατών, αλλά παιχνίδια ιδιωτών στα οποία μπλέχτηκαν τα κράτη και βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα. Ίσως το "όχι" να συνεπάγεται καταστροφή, και να είμαι υπεραισιόδοξος. Πολλά ίσως. Δεν έχω το υπόβαθρο να εκφέρω άποψη για το αν είναι καλύτερο το "ναι" ή το "οχι". Ίσως το "ναι" να είναι πιο συνετό, όπως ίσως και να έχουμε δίκιο αν τους πούμε "όχι". Ποιος ξέρει...

Γεγονός είναι πως ζούμε ιστορικές στιγμές. Και γεγονός είναι πως πρόκειται για πιο παρανοϊκό δημοψήφισμα που έχει διενεργηθεί μέχρι στιγμής, και μετά από αυτό δεν θα μπορεί να κατηγορηθεί η κυβέρνηση για τις όποιες συνέπειες, καθώς "άκουσε την εντολή μας". Ο πρωθυπουργός μας αποδείχθηκε γατόνι. Εμείς μάλλον θα πιαστούμε για άλλη μια φορά μαλάκες. Κάτι που συμβαίνει εδώ και αιώνες σε αυτόν τον τόπο, αλλά ούτε το έχουμε συνηθίσει, ούτε μας έχει διδάξει πολλά.